Reźba parku została
ukształtowana przez plejstoceński (1 800 000 - 10 200 lat temu) lądolód skandynawski,
a zwłaszcza przez ostatnie zlodowacenie północnopolskie. Miąższość osadów
lodowcowych na omawianym terenie dochodzi do 280 m. Najwyższe wzniesienie osiąga 275 m
n.p.m., a najniższym punktem w parku jest jez. Postawelek (146 m n.p.m.). Tak duże
zróżnicowanie wysokości względnych jest rzadko spotykane w Polsce północnej.
Głównymi formami rzeźby są wysoczyzny morenowe (wysoczyzna Szurpił i Krzemianki,
wysoczyzna Dzierwan, wysoczyzna Hańczańska i wysoczyzna Gulbieniszk) oraz doliny
rzeczne (Czarnej Hańczy i Szeszupy). W ich obrębie
występuje wiele drugorzędnych form rzeźby:
- rynny subglacjalne (np.
jez. Hańcza)
- ozy (np. oz turtulsko-bachanowski)
|
- kemy (np. G. Zalewki k/Smolnik)
- tarasy kemowe (nad zachodnim brzegiem jez. Kamenduł)
- moreny czołowe (np.
Góra Cisowa)
- moreny spiętrzone (na północ od Szurpił)
- moreny martwego lodu (np.
Góra
Zamkowa)
- głazowiska (np.
Głazowisko
Bachanowo)
- sandry (np. sandr Smolnicki)
- zagłębienia wytopiskowe (np. jez. Jaczno )
- zagłębienie końcowe (Zagłębienie Szeszupy)
- tarasy rzeczne (w
dolinie Czarnej
Hańczy)
- doliny odpływu wód polodowcowych (np. "Wilczy jar" k/Smolnik)
- dolina zawieszona (tzw.
"dolina
Gaciska")
- dolinki denudacyjne (nad jez. Szurpiły)
|
